وبلاگ تخصصی شبکه های کامپیوتری | MCSE , CCNA , ...
Software Deployment - پیاده سازی نرم افزار

یکی از جالب ترین ویژگی های Group Policy می تواند پیاده سازی نرم افزار ها و Application ها از طریق آن باشد . برای مثال در محیط Active Directory با تعداد زیادی User/Computer نصب نرم افزار روی تک تک سیستم ها کاری دشوار و وقت گیر خواهد بود . لذا با استفاده از Group Policy در حالات مختلف می توانید به پیاده سازی نرم افزار بپردازید . البته در این راهکار چندین نکته مهم وجود دارد که در طول مطلب به آنها اشاره خواهیم کرد . سعی می کنیم از توضیحات اضافی پرهیز کرده و مطلب را بصورت عملی پیش ببریم .
از جمله مهم ترین نکاتی که باید به آن دقت کرد این است که در ساختاری که قصد انجام عملیات Software Deployment را دارید بایستی حتما از سیستم های عامل بکار رفته آگاه شوید . ساختار مناسب استفاده از Windows Server 2000 یا بالاتر همراه با Active Directory و وجود Client هایی با سیستم عامل Windows 2000 Professional یا بالاتر می باشد . در این بحث فرض بر این است که سرور ما از Windows Server 2003 استفاده می کند لذا توضیحات ارایه شده بر مبنای این سیستم عامل می باشد .


ادامه مطلب ...
برچسب‌ها: group policy, software deployment, پیاده سازی نرم افزار
+ نوشته شده در  ٢٤ دی ۱۳٩۱ساعت ۱:۳۳ ‎ب.ظ  توسط Milad  نظرات ()

مقدمه و معرفی

Group Policy مجموعه ای از تنظیمات پیکره بندی مرتبط با User و یا Computer  می باشد  که تعریف نحوه عملکرد برنامه ها , منابع شبکه و سیستم عامل درارتباط با User و یا Computer است . Group Policy می تواند بر روی Site  , Domain و Organizational Unit اعمال شود . البته موارد مذکور جزو تعاریف محیط Active Directory هستند که در این مقاله بررسی نخواهند شد . در نهایت تنظیمات اعمال شده بر موارد فوق روی User ها و یا Computer ها تاثیر می گذارند .

 در همین رابطه تعریف دیگری نیز وجود دارد که تفاوت بین Group Plicy های اعمال شده را نشان می دهد :

Local GPO : تنظیمات اعمال شده بر روی User/Computer در حالت Local است . این تنظیمات  بایستی روی کامپیوتر توسط کاربر یا Administrator ایجاد شود و نهایتا بر روی همان کامپیوتر پیاده می شود .

 

Non-Local GPO : در مقابل تعریف فوق حالتی وجود دارد که در محیط شبکه ( بطور خاص محیط   Active Directory ) توسط ناظر شبکه تنظیماتی ایجاد می شود که در هنگام  ورود کاربران به شبکه این تنظیمات بر روی User و یا Computer آنها اعمال می شود .

این تنظیمات توسط یک شخص ( ناظر شبکه ) صورت گرفته و بطور کلی بر تمام کاربرانی که وارد محیط شبکه می شوند اعمال خواهد شد .

همانطور هم که قبلا اشاره کردیم Group Policy های تنظیم شده در این مرحله بایستی به یکی از موارد Site  یا Domain و یا OU متصل شوند .

 نکته : دقت کنید که تنظیمات Group Policy تنها بر روی سیستم عامل های Windows XP Professional – Windows 2000 و Windows Server 2003 اعمال می شوند و بر روی ویندوز های قدیمی نظیر خانواده 9X و یا Millennium پیاده سازی نخواهند شد .

Group Policy Object Editor

 کنسول Group Policy Object Editor رابطی است که به کمک آن می توانیم تنظیمات دلخواه خود را در Group Policy مشخص کنیم .

این کنسول با تاپیپ دستور زیر در قسمت Run باز می شود : 

Gpedit.msc

 

Console 

همانطور که در شکل ملاحظه می کنید این کنسول متعلق به سیستم Local می باشد .

روش دیگر برای باز کردن کنسول مربوط به Group Policy به طریق زیر است :

  1. در قسمت Run عبارت mmc را تایپ کرده و Enter کنید .
  2. در کنسول باز شده و از منوی فایل گزینه Add/Remove Snap In را انتخاب کنید .
  3. مجددا کلید Add را بزنید .
  4. در صفحه کوچکی که در سمت راست باز می شود عبارت Group Policy Object Editor را پیدا کرده و یکبار روی آن کلیک کنید و سپس Add  را بزنید . این کار باعث می شود تا صفحه جدیدی باز شده و از شما در مورد کامپیوتری که می خواهید Policy آن را ویرایش کنید سوال می کند .
  5. با کلید Browse می توانید در مورد انتخاب کامپیوتر های دیگر تصمیم گیری کنید .
  6. در اینجا کامپیوتر Local را انتخاب کرده و OK کنید .
  7. صفحه انتخاب کنسول را   Close کرده و نهایتا در بخش بعدی OK کنید تا کنسول برای شما به نمایش در آید .

دقت کنید که می توانید این کنسول را با نام دلخواه ذخیره کنید و در مراحل بعدی از آن برای تمرین استفاده کنید .

بررسی Group Policy Object Editor

 

همانطور که در شکل شماره 1 ملاحظه کردید در کنسول Group Policy Object Editor دو بخش اصلی مشخص هستند :

 

Computer Configuration

 Intro 1


 

User Configuration

Intro 2

 

همانطور که از نامشان پیداست تنظیمات هر یک مختص User و یا Computer است . به دو نکته زیر دقت کنید :

 

User Configuration تنظیماتی است که بر روی User ها اعمال می شود بدون توجه به اینکه یوزر با چه کامپیوتری به شبکه Log On کرده است .

 

Computer Configuration تنظیماتی است که بر روی Computer اعمال می شود بدون توجه به اینکه چه یوزری از طریق آن به شبکه Log On کرده است .

 

اگر دقت کنید متوجه خواهید شد که تعدادی از تنظیمات هم در بخش User و هم در بخش Computer دیده می شود . شکل تعریف تنظیمات یکسان است منتها اعمال آنها برای روی User/Computer کمی تفاوت ایجاد می کند . از جمله تنظیمات مشترک می توان موارد زیر را نام برد :

 

Software Settings

Windows Settings

Scripts

Security Settings

و ..

 

دقت کنید که در حالتی که Group Policy را در محیط Domain مشاهده می کنید تنظیمات متفاوت و یا بیشتری را نیز خواهید یافت . در اینجا بررسی ما تنها برروی Local خلاصه شده است . در شماره های بعدی مقاله به بررسی مطالبی می پردازیم که اساس عملکرد آنها برای روی محیط Domain خواهد بود .

معرفی بخش های Group Policy

 

در این بخش از مقاله به معرفی و تشریح موارد اصلی و بدنه Group Policy می پردازیم . بررسی جزئیات و تنظیمات بر را بر عهده شما می گذاریم . از جمله موارد مهمی که در User/Computer Node دیده می شود Security Settings است . این بخش را می توانید تحت شاخه Windows Settings ببینید .

 

Intro 3

 شاخه Security settings در گروه Computer Settings

 

Account Policies

 

این شاخه خود شامل دو زیر شاخه دیگر با نام های Password Policy  و Account Lockout Policy است که به ترتیب بررسی خواهیم کرد :

 

Password Policy

 

تنظیمات این بخش همانطور که از نامش پیداست بر روی کلمه عبور سیستم تاثیر می گذارد . در این بخش می توانید موارد زیر را تنظیم کنید :

  • تعداد کلمات عبوری که سیستم به خاطر می سپارد تا به کلمه عبور اول برگردد
  • حداکثر و حداقل عمر کلمه عبور
  • حداقل طول کلمه عبور
  • پیچیدگی در کلمه عبور  

آخرین مورد را بدلیل اینکه برای کابر معمولی اهمیت چندانی نخواهد داشت نادیده میگیریم.

 Account Lockout Policy

 

تنظیمات این بخش برای کنترل و مدیریت قفل شدن اکانت کاربری پس از زدن تعداد خاصی کلمه عبور اشتباه است . به مورد 1 و 3 دقت کنید ! و اگر تونستید رابطه آنها را بیابید .

 

Local Policies

 

این شاخه نیز خود به 3 زیر شاخه مهم تقسیم می گردد که به ترتیب بررسی می کنیم :

 Audit Policy

 Audit در لغت به معنای بازرسی می باشد . اما اینجا به نوعی بررسی عملکرد یک پروسه محسوب میشود . حال چه این پروسه موفقیت آمیز انجام شده باشد چه اینکه دچار خطا یا مشکل شده باشد .

در این بخش می توانید تنظیمات زیر را کنترل کنید :

  • ورود اکانت های کابری به محیط Domain و یا Local  - سعی کنید تنظیم مربطو به Domain  و Local را بیابید !
  • کنترل دسترسی به Object ها : مانند فایل ها ، فولدر ها و غیره . البته Audit Object برای فعال سازی دو مرحله دارد که مورد دیگر آن فعال کرده Audit بر روی خود Object است
  • کنترل رخداد های سیستم و تغییرات Policy
     

User Rights Assignment

 

تعدادی تنظیمات متنوع برای تعریف حقوق کاربران – بهتر است این تنظیمات را بررسی کنید و در صورتیکه به مشکل خوردید در تاپیک مختص این مقاله مطرح کنید .

 

Security Options

 

این بخش هم تنظیمات امنیتی فوق العاده ای ارایه می دهد . توصیه می کنم حتما این بخش را به دقت مطالعه کنید . از جمله موراد مهمی که می توان اشاره کرد :

  • وضعیت اکانت Administrator  و تغییر نام آن
  • وضعیت اکانت Guest و تغییر نام  آن
  • محدود سازی دسترسی به CD-Rom
  • محدودیت های خاص در دسترسی به شبکه 

و بسیاری دیگر .

 

Public Key Policies

 

در صورتیکه مقاله نحوه پیاده سازی Recovery Agent را مطالعه کرده باشید تا حدودی با نحوه کار این بخش آشنا هستید . در گام اول این آشنایی کافی است . به ترتیب پس از بررسی بخش دیگر Group Policy از این بخش هم بیشتر خواهید دانست .

 

Software Restriction Policies

 

در این مقاله این بخش را Skip می کنیم تا در شماره بعدی بطور کامل به آن بپردازیم . این بخش یکی از مواردی است که هم برای کاربران Local و هم تحت شبکه بسیار پر کاربرد است . بخش دوم مقاله را از دست ندهید !

 

IP Security Policies

 

IPSec هم از جمله مواردی است که ناچارا در این مقاله نادیده می گیریم . چراکه گستردگی و اهمیت آن به حدی است که مقاله ای جداگانه می طلبد .

بررسی اجمالی و خلاصه آن قطعا مفید نخواهد بود .

 

Administrative Templates

 

همانطور که ملاحظه میکنید در هر دو بخش User/Computer Configuration قسمتی با نام Administrative Templates می بینید که حاوی تنظیمات مبتنی بر رجیستری می باشد . در مجموع این دو بخش می توانید حدود 550 تنظیم متفاوت را برای کنترل کاربر و یا کامپیوتر در اختیار داشته باشید . همانطور که اشاره شد این تنظمیات Registry Based هستند و محل ذخیره آنها در رجیستری به شکل زیر است :

 

HKEY_LOCAL_MACHINESoftwarePolicies - Computer Settings

 

HKEY_CURRENT_USERSoftwarePolicies - User Settings

 

HKEY_LOCAL_MACHINESoftwareMicrosoftWindowsCurrentVersionPolicies - Computer Settings

 

HKEY_CURRENT_USERSoftwareMicrosoftWindowsCurrentVersionPolicies - User Settings

 

در بخش Administrative Templates می توانید زیر مجموعه های Windows Components – Network – System  که مشترک بین User/Computer هست را ببینید . هر کدام از بخش های فوق تنظیمات فراوانی را در اختیار شما قرار می هد و فقط کافی است تا نگاهی بر آنها داشته باشید تا بتوانید به عملکرد آنها پی ببرید .

 

دقت کنید که در Group Policy برای هر تنظیمی راهنمای بسیار خوبی هم گنجانده شده است . این راهنما به 3 طریق در اختیار شما قرار می گیرد :

  1. حالت Extended در کنسول Group Policy
  2. Explain Tab هنگامی که از تنظیمی Properties می گیرید
  3. کلیک راست و انتخاب گزینه Help 

در شکل زیر می توانید این سه مورد را ببینید :

 

Explain

 

 

Administrative Templates در واقع فایل های متنی هستند که در Group Policy بکار گرفته شده اند . این فایل ها با پسوند adm در ویندوز سرور 2003 و XP دیده می شوند . در مورد Administrative Templates بهتر است نکات زیر را بدانید :

 

اول اینکه بخش Administrative Templates در Group Policy تنها بخشی است که می توان آن را با اضافه کردن Template های دیگر ویرایش و اصلاح کرد . فایل های adm را می توانید از سایت مایکروسافت بر اساس ویندوز مد نظرتان دریافت کنید . البته در انتهای بحث لینک این فایل ها را نیز معرفی خواهیم کرد .

 

مورد بعدی اینکه اصولا Administrative Templates به سه نوع زیر تقسیم می شود :

 

Default که بصورت پیش فرض در Group Policy وجود دارد .

 

Vendor Supplied مواردی که سازنده آنها را ارایه می دهد . مانند همین فایل های adm که می توانید از سایت مایکروسافت دریافت کنید .

 

Custom که بر اساس زبان .adm نوشته و مورد استفاده قرار می گیرند .

 

می توانید با جستجوی عبارت  adm Language Reference در Microsoft Technet جزئیات بیشتر و راهنمای مناسبتری را بیابید .


Scripts

بخش Scrips هم مانند چند مثال قبل هم در User و هم در  Computer دیده می شود . بااین تفاوت که نام و نحوه عملکرد آن در حالت User و Computer تفاوت خواهد داشت . در تنظیمات Computer Settings این Script ها را با توضیح Startup/Shutdown می بینید . مشخص است که این Script ها در زمان Startup و  Shutdown سیستم بدون توجه به کاربر جاری اجرا خواهند شد. در تنظیمات User Settings این Script ها را با توضیح Logon/Logoff ملاحظه می کنید . این Script ها در لحظه Logon و Logoff کاربر اجرا میشوند و جدای از کامپیوتر خواهند  بود .

 

در بخش بعدی با توضیح نحوه اعمال Policy ها دید بهتری نسبت به این Script ها و نحوه اجرا شدنشان بدست خواهید آورد .

نحوه اعمال Policy - بررسی چند دستور مفید

 

برای بررسی اینکه تنظیمات Group Policy چگونه تاثیر می گذارد پروسه ورود به ویندوز سرور 2003 را در نظر بگیرید .

دقت اینکه در این پروسه اعمال Policy های شبکه را در نظر نمی گیریم . چرا که همانطور که در طول مقاله اشاره کردیم Group Policy می تواند از طریق محیط Active Directory نیز بر User/Computer اعمال گردد .

  1. در گام اول تنظیمات مربوط به کامپیوتر پردازش می شوند . تا انتهای این مرحله واسط ارتباطی با یوزر دیده نمی شود
  2. در گام دوم Startup Scripts اجرا می شوند . هر Script بایستی کامل اجرا گردد تا نوبت به اجرای مورد بعدی برسد
  3. در این هنگام واسط ارتباط با کاربر فعال شده و پس از زدن کلید Ctrl+Alt+Del کاربر خاصی وارد می شود
  4. بعد از اینکه یوزر شناسایی شد آنگاه تنظیمات مربوط به یوزر اعمال می شود
  5. در گام آخر Logon Scripts اجرا خواهند شد

باز هم اشاره می کنیم که این پروسه بدون در نظر گرفتن محیط شبکه بررسی شده و هنگامی که محیط بررسی Active Directory باشد آنگاه بایستی در مورد Policy های Link شده به Site , Domain , OU نیز اظهار نظر کرد .

 


GPResult


این دستور در محیط CMD اجرا می شود و بطور کلی ( اگر بدون سوئیچ بکار رود ) به بررسی Policy های Apply شده بر روی سیستم پرداخته و در انتها گزارشی را ارایه می دهد . از جمله سوئیچ های مهم این دستور عبارتند از :

  • S/  که می توان به سیستم دیگری متصل شده و Policy های اعمال شده آن را بررسی کرد
  • U/ بررسی Policy های یوزر خاص
  • P/ ارایه کلمه عبور برای یوزر خاص

راهنمای استفاده از gpresult

GPUpdate


این دستور نیز در محیط CMD و برای Refresh و نو سازی Policy های اعمال شده بکار می رود . در این دستور می توانید سوئیچ های مهمی را ببینید که میتوانند کار های متفاوتی را انجام دهند . بررسی سوئیچ ها بر عهده شما می گذاریم .


 راهنمای استفاده از gpupdate

 

Resultant Set Of Policy - RSOP


این وسیله جدید در ویندوز سرور 2003 اجازه می دهد تا به بررسی و کنترل دقیق Group Policy پرداخته و ایرادهای آن را نیز مرتفع سازید .

 

بدلیل اینکه این وسیله در ویندوز سرور 2003 بررسی شده و از حوزه این مقاله خارج است لذا تنها به نحوه فعال سازی آن اشاره می کنیم . در صورتیکه تمایل داشتید حزئیات بیشتری بدانید با ارایه سوال خود در تاپیک مربوط به این مقاله مطلب را به بحث و بررسی بگذارید . حتما شما را همراهی خواهیم کرد . بیاد بیاورید مراحلی را که برای ایجاد کنسول Group Policy Editor در mmc طی کردید . همان مراحل را مجددا طی کنید اما این بار در پنجره انتخاب Add Standalone Snap-in عبارت Resultant Set Of Policy را انتخاب کرده و OK کنید .

 

کنسول ایجاد شده را با اسم مورد نظرتان ذخیره کنید و سپس در Console Root بر روی Resultant Set Of Policy کلیک راست کرده و عبارت Generate RSOP Data را بزنید .

 

RSoP

 

پس از اولین Next می بینید که تنها یکی از 2 مد کاری RSOP را در اختیار دارید ( البته در Windos XP ) . این مد ( Logging Mode ) به شما این اجازه را می دهد تا تنظیمات فعلی و اعمال شده بر روی سیستم خود یا سیستم Remote را باز بینی کنید . در واقع کاری شبیه GPResult را انجام میدهد .


پس از گذر از مرحله انتخاب مد با انتخاب کامپیوتر خود به مرحله بعدی بروید .


در اینجا می توانید کاربر مد نظر خود را انتخاب کنید . کاربر فعلی را تغییر ندهید و Next را بزنید .


در این صفحه پس از ارایه گزارشی از نحوه تنظیمات برنامه با زدن کلید Next بررسی شروع خواهد شد . پس از اتمام کار مشاهده می کنید که در کنسول Policy ها دقیقا مشابه ویراشگر Group Policy چیده می شوند . مواردی که در سیستم شما فعال یا غیر فعال هستند را می توانید در ستون های مقابل تنظیمات مشاهده کنید .


برای اینکه نتیجه بهتری از بررسی و باز بینی بوسیله RSOP داشته باشید بهتر است از قبل تعدادی Policy را بر روی سیستم خود تعریف کرده باشید تا در اینجا بتوانید نتیجه را ملاحظه کنید .

سخن پایانی

 

در بخش اول از مقاله معرفی Group Policy به بررسی اجمالی این کنسول مدیریتی پرداختیم و با معرفی بخش و زیر بخش های مختلف آن تا حدودی شما را با این ابزار قدرتمند آشنا ساختیم . در Group Policy شما می توانید چیزی بیش از 600 تنظیم متفاوت داشته باشید . لذا اصلا احتیاجی نیست با حفظ کردن مکان تنظیمات مختلف وقت خود را تلف کنید . تنها همین که بدانید تنظیم مورد نظر در کجا قرار گرفته با Review کوتاهی می توانید به نتیجه برسید .

 

بررسی چند ابزار مهم در ارتباط با Group Policy از دیگر بخش های این مطلب بود . کار با دستورات Command Based می تواند توانایی شما را در ارتباط با تفهیم بهتر مسایل بالا ببرد . لذا توصیه ما این است که بیشتر با این ابزار کار کنید .

منبع: poe.blogfa.com


برچسب‌ها: group policy
+ نوشته شده در  ٢٤ دی ۱۳٩۱ساعت ۱:٢۸ ‎ب.ظ  توسط Milad  نظرات ()

روش اول : استفاده از ICS موجود بر روی Windows XP

توجه : در این روش یک سیستم به عنوان سرور می بایست به عنوان سیستم ارائه دهنده اینترنت به طور مداوم فعالیت کند.

تجهیزات مورد نیاز :

1- کانکشن ADSL یا مشابه برای تامین پهنای باند اینترنت.

2-یک سیستم مجهز به دو کارت شبکه به همراه سیستم عامل Windows XP

3-در صورت نباز برای تامیین اینترنت بیش از دو سیستم در شبکه به بک سویچ نیز نیازمندیم.

مراحل انجام کار :

با استفاده از یک کابل شبکه که به همراه اکثر مودم های ADSL ارائه میشود مودم را به کارت شبکه اول سرور متصل کنید .

سپس تنظیمات مورد نیاز برای برقراری ارتباط با شرکت ارائه دهنده ADSL را انجام دهید.

نکته :ICS برای Internet Sharing از ای پی 192.168.0.1 به همراه سابنت مسک 255.255.255.0 استفاده میکند.بنابراین هیچ سیستمی در شبکه از جمله مودم ADSL نیز نباید از این ای پی استفاده کند.در صورتی که ای پی مودم ADSL با این ای پی بکسان بود میتوانید با مراجعه به دفترچه راهنمای مودم برای تغییر این ای پی اقدام کنید.

سپس به تب Advanced کارت شبکه متصل به مودم ADSL رفته و گزینه

Allow other network users to connetc through this this computers internet connection

انتخاب کرده و Ok کنید.

شکل 1

جهت مشاهده تصاویر باید ابتدا ثبت نام کنید

نکته : در این هنگام پیغامی مبنی بر تغییر ای پی آدرس کارت شبکه دوم موجود بر روی سرور به ای پی 192.168.0.1 داده خواهد شد.

بعد از انجام این مراحل در صورتی که یک سیستم در شبکه موجود باشد با استفاده از کابل Back to Back سیستم را به کارت شبکه دوم سرور متصل می نماییم و در صورت وجود بیش ار یک سیستم تمامی سیستم ها را توسط کابل شبکه به سویچ متصل مینماییم.

بعد از برقراری ارتباط فیزیکی سیستم ها نیاز به تنظیم نحوه ی دریافت ای پی آدرس سیستم ها به صورت اتوماتیک داریم که از مسیر
Local Area Connection --> Propertise --> Networking --> TCP/IP Propertise
داریم.

روش دوم : استفاده از مودم های ADSL مجهز به فناوری NAT - Router

تعدادی از مودم های DSL که به مودم های روتر دار نیز معروف هستند میتوانند پروتکل NAT را ساپورت کنند .بدین معنا که این مودم ها بدون نیاز به سیستمی دیگر به عنوان سرور میتوانند وظیفه Internet Connection Sharing را بر عهده بگیرند.

در این روش تنها کافی است مودم را به یک سویچ وصل کرده و بعد از فعال سازی NAT بر روی مودم تنظیمات لازم برای دریافت اینترنت توسط کلاینت ها را انجام دهیم.

فعال سازی NAT بر روی مودم های مختلف روش های متفاوتی داد که البته اکثرا با فعال کردن بک گزینه (تنظیمات دیگر توسط خود مودم انجام میشود) میتوان NAT رو فعال کرد .

به عنوان مثال در مودم های مدل Asus AM602 تنها کافی است در هنگاه ساخت کانکشن بر روی مودم تیک این گزینه زده شود .

جهت مشاهده تصاویر باید ابتدا ثبت نام کنید

در هر حال روش های فعال سازی NAT در عین ساده گی روش های مختلفی دارد که با مراجعه به دفترچه راهنما میتوانید این کار را انجام دهید.(دوستانی که با فعال سازی NAT بر روی مودم خود دچار مشکل هستند در پیغام خصوصی یا در همین جا اعلام کنن)

خوب و اما روش انجام کار :

1-بعد از فعال سازی NAT بر روی مودم ADSL با استفاده از کابل شبکه مودم و سایر سیستم ها را به بک سویچ (با هاب * دلخواه) متصل میکنیم.

2-حال مرحله تنظیم ای پی برای کلاینت ها میباشد.طیق معمول به مسیر :

Local Area Connection -->r-click --> Propertise --> Networking --> TCP/IP propertise

برای تنظیم ای پی کاربران میرویم.

در قسمت ای پی آدرس و سابنت مسک یک ای پی از رنج ای پی مودم ارائه کرده و سپس برای فیلد های Defult Gateway و DNS Server ای پی مودم را میدهیم.

* نکته: اگر مودم ADSL ما قابلیت ساپورت DHCP را داشته باشد به راحتی میتوان با فعال کردن DHCP بر روی مودم و تنظیم نحوه ی دریافت ای پی کلاینت ها به صورت اتوماتیک کانکشن اینترنت را برای سیستم ها فراهم نمود.

در صورتی که تنظیمات گفته شده به صورت درست انجام شود کانکشن اینترنت برای کلاینت ها Share میشود.

نکته : این روش یکی از ساده ترین و یهترین روش های Sharing است ولی در عین حال توانایی مدیریت پهنای باند از ادمین را صلب مبکند.بنا برابن نیاز به استفاده از برنامه های جانبی همانند Kerio Winroute Firewall احساس می شود

روش سوم :استفاده از فناوری NAT در Windows Server 2003

* مزیت این روش آن است که میتوان کانکشن اینترنت را برای رنج خاصی از ای پی آدرس ها متفاوت از رنج ای پی آدرس کانکشن اینترنت به اشتراک گذاشت.

در این روش به یک سرور با مشخصات زیر نیازمندیم :

1- دارای حداقل دو کارت شبکه

--> یک کارت شبکه برای اتصال مودم ADSL

--> بک کارت شبکه برای اتصال به سویچ جهت ارتباط با شبکه داخلی + ای پی استاتیک (ای پی آدرسی که به صورت دستی تنظیم شده باشد)

2-ویندوز سرور 2003 ترجیحا آپدیت شده

مراحل انجام کار :

1- ابتدا از برقراری اتصالات فیزیکی به نحو درست و صحیح مطمئن میشویم.

2- تنظیمات ای پی آدرس برای برقراری کانکشن اینترنت طبق لیست و توضیحات ارائه شده از سوی شرکت ارائه دهنده ADSL را نیز انجام میدهیم.

3- تنظیمات ای پی آدرس برای اینترفیس مرتبط با شبکه داخلی (ارائه ای پی دلخواه از رنج ای پی آدرس شبکه داخلی)

4-بعد از انجام مراحل ذکر شده طبق تصاویر زیر اقدام به راه اندازی NAT خواهیم نمود.



از مسیر زیر سروس Routing and Remote Access را باز کرده مراحل را طیق شکل انجام دهید.

* انتخاب گزینه Network Address Translation



* انتخاب اینترفیس مرتبط با اینترنت (مودم ADSL)



*انتخاب اینترفیس مرتبط با شبکه داخلی

روش چهارم : استفاده از برنامه هایی نظیر CCproxy - Kerio Winroute Firewall و ...

برنامه CProxy با CCProxy تفاوت دارد:

از نرم افزار CCProxy برای Share کردن پهنای باند استفاده میشه.این نرم افزار در عین کوچکی و ساده گی قابلیت های جالب و قدرتمندی داره.

به خصوص نیاز به چنین برنامه هایی در کافی نت ها گاها محسوس هستش.

خوب و اما آموزش:

بعد از نصب برنامه به قسمت Account میریم.همونطور که مشاهده میکنید پنل اصلی مدیریتی این برنامه در این بخش هست.
در قسمت Permit Category سه گزینه موجوده .

1-Permit All
2-Permit Only
3-Permit All But


این قسمت بیانگر این هست که چه کاربرانی اجازه دسترسی به اینترنت رو داشته باشن و چه کاربر هایی نداشته باشند بطبع گزینه Permit All به همه کاربران این اجازه رو صادر میکنه.

Permit Only تنها به کاربران محدود و Permit All But اجازه دسترسی به اینترنت رو به همه به جز کاربران مشخص شده رو صادر میکنه.خوب فعلا برای ادامه کار گزینه Permit Only را انتخاب میکنیم

در قسمت Auth Type گزینه IP Address رو انتخاب میکنیم.

بعد در قسمت مشخص شده گزینه Auto Scan رو میزنیم. با این کار لیستی از کاربران که با سرور اتصال دارن رو مشاهده میکنیم.

نکته :مقدار -1 در این برنامه مفهوم خاصی داره به این معنی که هیچ محدودیتی روی کاربران اعمال نشده.

خوب فعلا تنظیمات مقدماتی سرور کافیه. بر روی کاپیوتر کلاینت ها رفته در قسمت تنظیمات پروکسی برنامه هایی که نیاز داریم از اینترنت استفاده کنند این مشخصات رو وارد میکنیم:

Proxy Setting:

Address:Server IP Address
Port:808
تنظیمات پروکسی روی هر برنامه ای که به اینترنت متصل میشه وجود داره.مثلا روی Yahoo Messenger,DAP,Fire Fox,Internet Explorer,Babylon,Emule,Merphues,LimeWire,Flash Get

البته تنظیمات بر روی Fire Fox متفاوته.برای توضیحات کامل تر راجع به پورت ها به Help این برنامه مراجعه کنید.در قسمتClient Proxy Configuration

تا اینجای کار پهنای باند اینترنتی رو برای برنامه هایی که روی اون ها پروکسی ست شده فراهم کردیم.

میتوان با استفاده از بخش New یک کاربر دلخواه را بدون Auto Scan از طریق IP Address و MAC Address انتخاب کرد .

منبع: iranpanel.com


برچسب‌ها: اشتراک گذاری اینترنت, internet sharing, آموزش ccproxy
+ نوشته شده در  ٢٤ دی ۱۳٩۱ساعت ۱:۱٢ ‎ب.ظ  توسط Milad  نظرات ()

 مشکل www

آدرس دامنه (Domain) همراه با www در اصل subdomain دامنه بدون www است.
به عنوان مثال http://www.example.com ساب دومین http://example.com محسوب می‌شود.البته در حال حاضر دامنه همراه با www به عنوان استاندارد شناخته می‌شود و همیشه آدرس دامنه را همراه با www ذکر می‌کنند.
مشکل اینجاست که شما وقتی دامنه سایت خود را همراه با www و یا بدون www وارد کنید در هر دو حالت صفحه سایت شما باز خواهد شد که این امر باعث افت ارزش (Rank) صفحه شما می‌شود. به عنوان مثال این دو آدرس را مشاهده کنید:

http://www.persiantools.com

http://persiantools.com

در گذشته موتورهای جستجو هوشمندی حال حاضر را نداشتند. برخی از وب مسترها شروع به ایجاد صفحات متعدد با متن یکسان کردند که بتوانند از این طریق ارزش کلمات داخل متن را بالا ببرند و از این طریق بتوانند از طریق موتورهای جستجو، برای خود ترافیک فراهم کنند ولی به مرور موتورهای جستجو هوشمندتر شدند و در حال حاضر موتور جستجوی Google به طور کامل می‌تواند صفحات تکراری را شناسایی کند. شما هنگامی که برروی یک Domain دو یا چند صفحه با آدرس‌های مختلف داشته باشید که محتوای آنها یکسان باشد گوگل ارزش صفحات شما را کاهش می‌دهد (دقت کنید که فقط ارزش صفحات را کاهش می‌دهد و سایت شما را جریمه (Penalize) نمی‌کند). در حال حاضر تعداد زیادی از سیستم‌ها از آرشیو HTML استفاده می‌کنند که تمامی این صفحات در اصل صفحات تکراری هستند که متن داخل صفحه اصلی با صفحه آرشیو HTML دقیقا یکسان است و این باعث افت ارزش صفحه اصلی و صفحه آرشیو خواهد شد.

حال در نظر بگیرید که سایت شما هم همراه با www و هم بدون www باز شود. در این صورت گوگل در نظر خواهد گرفت که شما برای تمامی صفحات سایت خود یک کپی هم دارید و این باعث افت ارزش تمامی صفحات سایت شما خواهد شد. به عنوان مثال شما تالارهای گفتمان راه‌اندازی کرده‌اید و در تالار خود 1000 تاپیک دارید و صفحه فورم شما هم با www و هم بدون www بدون مشکل باز می‌شود. در این صورت در اصل شما 1000 تاپیک تکراری هم دارید.

همانطور که می‌بینید هر دو آدرس به یک صفحه ختم می‌شود ولی یکی از آنها www دارد و یکی از آنها www ندارد.

حال اگر سایت شما هم با www و هم بدون www باز بشود ممکن است برخی از سایت‌های دیگر به شکل متفاتی ( لینک با www و بدون www ) به شما لینک بدهند و موتورهای جستجو آن لینک را دنبال کنند در این حالت برای هر صفحه شما یک نسخه کپی هم پیدا خواهند کرد و این باعث افت PageRank صفحه شما می‌شود.

راه حل مشکل استفاده از redirect کردن آدرس‌های بدون www به آدرس با www و یا بالعکس است.

 کدام را انتخاب کنیم ؟

اینترنت بر اساس استانداردها بنا شده و موتورهای جستجو هم استانداردها را دنبال می‌کنند. در حال حاضر یک URL استاندارد دارای www است و همه‌جا و در همه سایت‌ها هنگامی که لینک سایتی را معرفی می‌کنند همیشه www را ذکر می‌کنند. پس ما نیز سعی می‌کنیم که www را در آدرس صفحه حفظ کنیم. بعضی از سایت‌ها www را به sub domain‌های خود نیز اضافه می‌کنند که این کار باعث طولانی شدن آدرس صفحه می‌شود و کمتر در وب دیده شده که سایت‌هایی از این شیوه استفاده کنند و در اکثر مواقع سایت‌ها www را در sub domain قرار نمی‌دهند.

 راه حل

apache mod rewrite :

مثل همیشه Apache در اینگونه مواقع بهترین گزینه برای رفع مشکل است.

کاری که باید انجام دهید این است که ببینید سایت شما در هر دو حالت با www و بدون www باز می‌شود یا خیر. اگر سایت شما در هر دو حالت باز می‌شود باید با استفاده از 301 http redirection پیشوند www را به صفحه اضافه کنید (در اصل صفحه بدون www را به صفحه www دار هدایت کنید). با انجام این کار کاربران هیچ تغییری را حس نخواهند کرد ولی موتورهای جستجو متوجه می‌شوند که آدرس سایت همراه با www است.

برای این کار باید فایل htaccess. را بر روی سرور خود باز کنید. اگر این فایل بر روی سرور شما وجود ندارد باید آن را ایجاد کنید. دقت کنید که این فایل اسم ندارد و فقط پسوند دارد. سپس این فرمان را در بالای فایل قرار دهید. (این فایل ممکن است در هاست شما مشاهده نشود، دقت داشته باشید که در لینوکس فایلهایی که نقطه آغاز می‌شوند از دید عادی پنهان می‌شوند)


RewriteEngine on


شیوه اول : URL = example.com (آدرس بدون www)

برای حذف www از داخل آدرس باید این دو خط را در زیر دستوری که در بالا ذکر شد قرار دهید


RewriteCond %{HTTP_HOST} ^www.example.com$ [NC]
RewriteRule ^(.*)$ http://example.com/$1 [R=301,L]


اگر این کد بر روی سرور شما کار نمی‌کند سعی کنید علامت "\" و $ و [nc] را از خط اول حذف کنید.
شیوه دوم : URL = www.example.com (آدرس همراه با www)

برای قفل کردن www در آدرس باید از این دو خط به جای دو خط قبلی استفاده کنید


RewriteCond %{HTTP_HOST} ^example.com$
RewriteRule (.*) http://www.example.com$1 [R=301]


همانند بخش قبل اگر این کد بر روی Server شما کار نمی‌کند، علامت "\" و $ و [nc] را از خط اول کد حذف کنید.

اگر این شیوه تنها راه حلی است که برای شما جواب داده است و شما با sub domain‌ها کار دارید می‌توانید خط اول را به این شکل تغییر دهید:


RewriteCond %{HTTP_HOST} !^(www|sub1|sub2|sub3)\.example\.com$ [NC]


دقت کنید که به جای کلمه example باید domain خود را وارد کنید و به عنوان مثال برای این سایت من به جای کلمه example کلمه persia-cms را قرار دادم. به جای ساب دومین‌ها هم باید اسم ساب دومین‌هایی را که ساخته‌اید ، بنویسید.

 PHP redirection

اگر شما تمامی کدهای بالا را امتحان کردید و موفق نشدید تنها دو راه در پیش رو دارید :

1. server خود را تغییر دهید و از مامبوسرور فضا بخرید تا مشکل نداشته باشید

2. از این کد php استفاده کنید


$req_uri = $_SERVER['REQUEST_URI'];
$req_domain = $_SERVER['HTTP_HOST'];
$sub = substr( $domaine, 0, strpos($domaine,".") );
if ($sub != 'www')
{
   header("Status: 301 Moved Permanently", false, 301);
   header("Location: http://www.example.com/$req_uri");
   exit();
}


اگر این کد در جای صحیح به کار نرود می‌تواند مشکل ایجاد کند و با پروسه‌های دیگر تداخل پیدا کند. برای phpBB بهترین جا برای قرار دادن این کد در فایل common.php و قبل از علامت " <? " است.

با استفاده از کد بالا می‌توانید www را از آدرس صفحه حذف کنید هر چند اگر فورم شما در root نصب شده است این کار از نظر تکنیک‌های SEO کار صحیحی به حساب نمی‌آید.

 حذف www از subdomain

حال مشکل www در دومین را حل کردیم

اکنون باید ببینیم که چطور می‌توان www را از subdomain‌ها حذف کرد

برای این منظور باید از این دستور استفاده کنیم

 راه حل

اول باید به پوشه subdomain وارد شوید و فایل htaccess. را باز کنید (اگر این فایل وجود ندارد باید آن را ایجاد کنید)

سپس باید این دستور را در بالای فایل قرار دهید:


RewriteEngine On
RewriteBase /


حال برای subdomain‌ها باید از این دو خط کد استفاده کنید تا www از ساب دومین‌ها حذف شود و تمامی سایت دومین‌هایی که همراه با www هستند به آدرس ساب دومین بدون www ریدایرکت شود.

باید از این دو خط کد استفاده کنید:


RewriteCond %{HTTP_HOST} !^forum\.example\.com$ [NC]
RewriteRule ^(.*) http://forum.example.com/$1 [QSA,L,R=301]


از این طریق می‌توانید www را از subdomain‌های خود حذف کنید


قفل کردن index.php در آدرس صفحه

مشکل دیگری که در سایت‌های ایرانی به طور فراگیر دیده می‌شود ، وجود index.php یا index.html در آدرس صفحه اول است.

در حال حاضر اگر شما آدرس صفحه اول forum خود را بدون index.php وارد کنید و enter را بزنید ، صفحه اول فورم شما باز خواهد شد ولی می‌توانید در آخر آدرس index.php را هم وارد کنید و باز هم همان صفحه اول باز خواهد شد.

در اینجا هم مشکل وجود دو کپی از صفحه اول وجود دارد. در اصل برای صفحه اول سایت شما دو صفحه کاملا یکسان دارید که یکی از آنها همراه با index.php است و دیگری بدون آن. در نتیجه از نظر موتورهای جستجو صفحه اول شما دارای یک کپی است و از این رو ارزش صفحه اول سایت شما کاهش می‌یابد. ما باید سعی کنیم که با استفاده از redirection آن بخش index.php را همیشه به آدرس صفحه اول سایت خود اضافه کنیم.
راه حل

در بخش قبل توضیح دادیم که چطور باید www را از subdomain حذف کنیم

تنها کافیست این یک خط کد را به زیر کد بالا اضافه کنید تا index.php نیز در آدرس صفحه اول فورم شما قفل شود :


RewriteRule ^$ /index.php [QSA,L,R=301]


اگر احیاناً کد بالا موثر واقع نشد از این کد استفاده کنید


RewriteRule ^$ http://forum.example.com/index.php [QSA,L,R=301]


با استفاده از این دو ترفند ساده می‌توانید ارزش صفحات خود را به طور چشمگیری بالا ببرید

در حال حاضر بسیاری از سایت‌های بزرگ ایرانی با این مشکل مواجه هستند

به عنوان مثال به این لینک‌ها توجه کنید


http://www.forum.majidonline.com

http://forum.majidonline.com

http://www.forum.majidonline.com/index.php

http://forum.majidonline.com/index.php


و یا


http://www.forum.p30world.com/

http://forum.p30world.com/

http://www.forum.p30world.com/index.php

http://www.forum.p30world.com/index.php


تمامی این 4 لینک به یک صفحه ختم می‌شود


در اصل ارزش صفحه اول سایت به خاطر همین مشکل پایین آمده و اگر همین تکنیک ساده به کار برده شود ارزش صفحه اول سایت majidonline و p30world به مراتب بیشتر خواهد شد و پیج رنک بالاتری کسب خواهد کرد. حال صفحات تکراری آرشیو html را هم به این صفحات اضافه کنید

منبع: docs.joomlafarsi.com


برچسب‌ها: قفل کردن www, حذف www
+ نوشته شده در  ٢٤ دی ۱۳٩۱ساعت ۱٢:٥٥ ‎ب.ظ  توسط Milad  نظرات ()

نصب لینوکس redhat enterprise 6 به صورت مجازی و در حالت Default مربوط به vmware 8 یعنی easy setup

بخش اول آموزش VmWare Workstation 8 : step 1 :خوب ابتدا در صفحه ی Home که هستیم گزینه ی Creat a new virtual machine رو انتخاب می کنیم مطابق شکل :

step 2 : مطابق شکل گزینه Custom برای تنظیمات کامل انتخاب می کنیم

step 3 : در این بخش با انتخاب گزینه اول مشخص می کنیم که سیستم عامل مجازی خودمون رو می خوایم از روی DVD نصب کنیم

step 4 : معمولا اگر DVD شما bootable باشه و مشکلی نداشته باشه توی vmware 8 این صفحه رو دیگه نمی بینید و خودش سیستم عامل و ورژن و ... رو شناسایی می کنه و می ره مرحله بعدی ، اما اگر انتخاب نکرد خودتون مثل من به صورت دستی سیستم عاملی که دارید نصب می کنید رو معرفی کنید

step 5 : این قسمت زیاد مهم نیست ، فقط از شما اسمی که قراره توی VmWare بهتون نشون داده بشه رو می پرسه توی سطر اول و location هم محلی هست که کلیه فایل های مربوط به این سیستم عاملتون اونجا ذخیره می شن

Step 6 : در اینجا شما میزان حداکثر RAM ی که می خواید به سیستم عاملتون اختصاص داده بشه مشخص می کنید مثلا می گید این ردهتی که دارم نصب می کنم حداکثر بتونه 1 گیگ از رم سیستم اصلی رو استفاده و اشغال کنه

step 7 : توی این بخش تعداد هسته های CPU که می خواید در اختیار سیستم عامل باشه رو مشخص می کنید

Step 8 : و اما یک بخش مهم که در بخش بعدی آموزش بهش می پردازیم و من در اینجا فعلا دو گزینه اول رو توضیح می دم :

اینجا شما مشخص می کنید ارتباط سیستم عامل مجازیتون با سیستم عامل اصلی که دارید حالا ویندوز ، اوبونتو یا هرچیز دیگه ای چه جوری باشه اگر که :

1.use bridge networking رو انتخاب کنید ، مثل این می مونه که این سیستم عامل مجازی دقیقا توی شبکه محلیتون هست ، فرض کنید داخل یک کافی نت با 10 سیستم هستید و روی یکی از سیستم ها ویندوز مجازی نصب کردید و کارت شبکش رو در حالت bridge گذاشتید ، اون وقت همه ی سیستم های اون کافی نت در صورت شبکه بودن با سیستم ما می تونن اون سیستم عامل مجازی ما رو هم دقیقا همونطور که بقیه سیستم های کافی نت رو می بینن ، ببینن

2.NAT : اگر در حالت NAT بذاریمش ، سیستم عامل مجازی و اصلی در حالت NAT : Network Address Translation با هم ارتباط برقرار می کنن و هیچ گونه ارتباطی بین سیستم عامل محازی با بقیه سیستم های کافی نت در حالت عادی نمی تونه باشه ...
step 9 : اینجا هم نوع ورودی خروجیتون رو مشخص می کنید که می خواید در حالت اسکازی باشه یا IDE ، روی حالت Default ش می تونید استفاده کنید

Step 10 : و اما یک بخش بسیار مهم ، در این بخش دو حالت اول رو بررسی می کنیم و می گم که چی هستن :

حالت 1 : اگر این گزینه رو انتخاب کنیم بعد از نصب OS مون ، یک فایلی با پسوند VMDK ساخته می شه ( محل ذخیره شدنش رو توی step 13 خواهید دید ) که حاوی کلیه تنظیمات و فایل های OS مجازیمون هست ،

حالت 2 : اگر که ما از قبل یک فایل VMDK که قبلا توسط خودمون یا حتی شخص دیگه ای با سیستم دیگه ای ساخته شده باشه داشته باشیم می تونیم به جای اینکه از DVD برای نصب OS استفاده کنیم ، از این فایل استفاده کنیم ، که در سری بعدی آموزش ، نصب از طریق فایل vmdk که رسیدیم دقیقا می گم چه جوری هست.
step 11 : توی مرحله 11 نوع اتصال هارتون رو مشخص می کنید که به صورت IDE یا SCSI باشه .

Step 12 : اینجا مشخص می کنید که OS مجازیتون چه میزان فضا برای کار داشته باشه ، در بخش اول می تونید بگید مثلا 40 گیگ فضا در اختیار داشته باشه این دیگه بستگی به نیاز و کارتون داره

Allocate all disc space now : این گزینه اگر مثلا 50 گیگ انتخاب کنید برای OS مجازیتون، همه رو همون موقع براش جدا می کنه از هاردتون و بهش اختصاص می ده (نکته : اون میزان فضای خالی یکجا باید روی دیسکتون موجود باشه)

store virtual as a single : همه فایل ها رو یکجا در یک فضای مختص ذخیره می کنه

spilit : فایل های مربوط به OS مجازیتون رو تیکه تیکه و بعد ذخیره می کنه (توی حجم های بالا باعث افت کارایی می شه)

step 13 : الوعده وفا ، همونطور که توی مرحله 10 گفتم اینجا مشخص می کنید که فایل vmdk کجا ذخیره بشه :

Final Step :

بعد از مرحله 13 خلاصه ای از تنظیمات بهتون نشون داده می شه و بعد از Next کردن کار نصب از روی DVD شروع می شه

نکته ی بسیار مهم در مورد vmware 8 و این روش از نصب اینه که همونطور که ابتدا گفتم در مود easy setup هستیم ، یعنی در طی فرایند نصب همه تنظیمات به صورت اتوماتیک انجام می شه ، از ساخت یوزر نیم گرفته تا تاریخ و پارتیشن بندی و ...

خوب به همین راحتی و به همین خوش مزگی OS مجازیتون آماده استفاده هست و می تونید حالش و ببیرید ، منم برم استراحت کنم که چشام درومد ، (ناز می کنم توجه نکنید )

شبکه کردن os مجازی و os واقعیمون :

NAT : مخفف Network Address Translation هست حالا یعنی چی

همونطور که می دونید اغلب ما از IP های private استفاده می کنیم که توی محیط اینترنت این IP ها نمی تونن استفاده بشن ، راه حل این موضوع NAT هست برای وقتی که می خوایم از شبکه محلیمون به اینترنت دسترسی داشته باشیم ،

ما بستمون رو با Source Address خودمون به سمت روتر می فرستیم ، وقتی روتر می بینه بسته مقصدش یه جایی توی اینترنت هست میاد Source Address بسته رو عوض می کنه و IP Address خودش که یک Public IP هست رو جایگزین می کنه ، بنابرین بستمون در سطح اینترنت Route می شه و به مقصد می رسه و وقتی برمی گرده سمت روتر destination address رو که IP روتر بوده عوض می کنه و IP ما رو به عنوان تحویل گیرنده بسته جایگزینش می کنه

ارتباط NAT یک طرفه هست و برای ارتباط برقرار کردن یک طرفه بین دو شبکه ی خصوصی هم می توه استفاده بشه (مثلا ارتباط برقرار کردن بین شبکه 192.168.1.0/24 و شبکه 192.168.11.0/24

NAT ی که توی VmWare برای ایجاد ارتباط بین os مجازی و اصلیمون انجام می شه هم منطق کاریش همینطور هست

و اما Bridge در VmWare : اگر حالت کارت شبکه VmWare رو در حالت Bridge بگذاریم ، دقیقا مثل این می مونه که سیستم عامل مجازیمون رو وارد شبکه Local کرده باشیم

مثلا در نظر بگیرید یک کافی نت داریم ، با 20 کلاینت ،اگر روی یکی از سیستم ها یک ویندوز روی VmWare نصب کنیم و حالت کارت شبکش رو روی Bridge قرار بدیم هر 20 کلاینت می تونن به عنوان 21 مین کلاینت اون رو ببینن توی شبکه . ..

این بود مفاهیم لازم حالا بریم سراغ انجام کار

مطابق شکل ابتدا حالت NAT رو می خوایم انجام بدیم ، ابتدا باید کارت شبکه os مجازیمون رو روی حالت NAT بذاریم که راه های مختلفی از قرار زیر داره :

روش اول انتخاب حالت NAT یا Bridge :

وقتی که سیستم عامل در حالت power off قرار داره از روش زیر استفاده می کنیم

روش دوم انتخاب حالت NAT و Bridge :
وقتی که سیستم عامل مجازیمون در حالت روشن هست و درحال استفاده ازون هستیم به روش زیر عمل می کنیم :

خوب حالا از همه اینا مهم تر ، فرض می کنیم که ما به سیستم عاملمون IP دادیم مثلا توی رنج 192.168.1.1

وقتی که ما VmWare رو نصب می کنیم اگر دقت کرده باشید دو تا کارت شبکه مجازی برای ما ایجاد می شه با اسم های VMware Network Adapter VMnet1 و VMware Network Adapter VMnet8 :

اگر کارت شبکه رو روی حالت NAT گذاشته باشیم اینجا باید به VMware Network Adapter VMnet8 آدرس IP تو range سیستم عامل مجازیمون بدیم تا این ارتباط برقرار بشه و بتونن همدیگر رو ببینن

اما اگر ما حالت کارت شبکه رو روی Bridge گذاشته باشیم به دو صورت می تونیم ارتباطش رو با سیستم عامل اصلیمون برقرار کنیم ، یا می تونیم به VMware Network Adapter VMnet1 آی پی بدیم و یا اینکه خیلی راحت می تونیم به Local Area Network یک IP توی Range سیستم عامل مجازیمون بدیم تا ارتباط برقرار بشه

منبع: iran-eng.com


برچسب‌ها: vmware workstation 8, مجاری سازی, nat, شبکه کردن
+ نوشته شده در  ٢٤ دی ۱۳٩۱ساعت ۱٢:٤٥ ‎ب.ظ  توسط Milad  نظرات ()

برای انجام این کار به ۲ ابزار اصلی نیاز داریم:
۱- آچار شبکه
۲- استریپر (سیم لختکن)
ضمنا یکعدد سیم چین هم لازم داریم:


ادامه مطلب ...
برچسب‌ها: سوکت زنی, کابل شبکه, آموزش, کابل کراس
+ نوشته شده در  ٢٤ دی ۱۳٩۱ساعت ۱٢:٤۱ ‎ب.ظ  توسط Milad  نظرات ()

بخش اول : مقدمه و تهیه کابل

خیلی از مواقع برای شما هم پیش اومده که لازم داشتید دو کامپیوتر رو به هم وصل کنید که دلایل مختلفی می تونه داشته باشه از جمله انجام بازی ها به صورت دو نفره و تحت شبکه ، اشتراک و جا به جایی فایل ها و اطلاعات گوناگون و دیگر مسائلی ازین قبیل.شاید حتی فقط بخواهید تجربه‌ی این کار را بدست بیاورید.یکی از آموزش های پایه و بسیار جالب شبکه هم همین موضوع است.در این مطلب این موضوع را آموزش میدهیم.

برای این کار به چه چیز نیاز داریم؟ اول از همه به دو کامپیوتر نیازمندیم.ترجیحا اگر دارای سیستم عامل یکسان باشند کار سریعتر و عیب یابی راحت تر انجام میشود،هرچند الزامی نیست.بعد از آن به یک رسانه برای اتصال این دو نیازمندیم،در این آموزش از کابل اترنت cat5e استفاده میکنیم.استفاده از کابل های دیگر مانند cat4 یا cat6 در این حالت خاص که کامپیوترها به هم نزدیک هستند هیچ فرقی ندارد،استفاده از cat5e صرفا به دلیل دم دست بودن این کابل و ارزان تر بودن و موجود بودن در بازار است.
قبل از اینکه بخواهیم با کامپیوترها کاری انجام بدهیم باید کابل موردنظر آماده شود.باید دوسر کابل سوکت زده شود.از سوکت RJ-45 ویژه اترنت استفاده میشود.احتمالا با روش ها و کلاس های سوکت زنی در دوره های +network آشنا شده اید،اما اینجا نیز به اختصار توضیح میدهیم.دو روش اصلی برای سوکت زنی وجود دارد : ایجاد کابل Straight through (یا مستقیم که گاهی Straight thru هم نوشته میشود) و ایجاد کابل Crossover (یا کراس).کابل مستقیم برای اتصال کامپیوتر به انواع وسایل شبکه مانند سوییچ یا روتر(و به طور کامل تر اینکه برای اتصال دو دستگاه نا هم سان)استفاده میشود.کابل کراس برای اتصال دو کامپیوتر به هم استفاده میشود(دو دستگاه هم سان مثل تو سوییچ یا دو کامپیوتر یا ... ).دلیل این موضوع اینست که کارت شبکه هایی که روی کامپیوترهای شخصی استفاده میشود ارسال و دریافت را از پین های خاصی انجام میدهد،برای اینکه کامپیوتر مقابل بتواند دریافت را انجام دهد باید به پین ارسال کامپیوتر اول متصل شود.اما در دستگاه هایی مانند سوییچ یا روتر،این کار به صورت هوشمند و اتوماتیک انجام میشود.
اینجا تفاوت کابل مستقیم و کراس را مشاهده میکنید.
میتوانید به طور خلاصه این نکته را مد نظر داشته باشید : ۱ با ۳ و ۲ با ۵ جابجا میشوند.
البته لازم به ذکر است که کارت شبکه های امروزی بسیار هوشمندتر هستند و در موارد متعددی میتوان با کابل مستقیم نیز اتصال دو کامپیوتر را انجام داد.

بعد از آماده شدن کابل و زدن سوکت ها،میتوان دوکامپیوتر را با کابل به هم متصل کرد.حال باید کامپیوترها نیز آماده شوند.برای این کار باید هردو سیستم در یک بازه‌ی IP که معمولا کلاس C است آدرس دهی شده و Workgroup یکسان داشته باشند.برای تنظیم WorkGroup به صورت زیر عمل میکنیم.خیلی از مواقع برای شما هم پیش اومده که لازم داشتید دو کامپیوتر رو به هم وصل کنید.شاید حتی فقط بخواهید تجربه‌ی این کار را بدست بیاورید.یکی از آموزش های پایه و بسیار جالب شبکه هم همین موضوع است.در این مطلب این موضوع را آموزش میدهیم.

برای این کار به چه چیز نیاز داریم؟ اول از همه به دو کامپیوتر نیازمندیم.ترجیحا اگر دارای سیستم عامل یکسان باشند کار سریعتر و عیب یابی راحت تر انجام میشود،هرچند الزامی نیست.بعد از آن به یک رسانه برای اتصال این دو نیازمندیم،در این آموزش از کابل اترنت cat5e استفاده میکنیم.استفاده از کابل های دیگر مانند cat4 یا cat6 در این حالت خاص که کامپیوترها به هم نزدیک هستند هیچ فرقی ندارد،استفاده از cat5e صرفا به دلیل دم دست بودن این کابل و ارزان تر بودن و موجود بودن در بازار است.
قبل از اینکه بخواهیم با کامپیوترها کاری انجام بدهیم باید کابل موردنظر آماده شود.باید دوسر کابل سوکت زده شود.از سوکت RJ-45 ویژه اترنت استفاده میشود.احتمالا با روش ها و کلاس های سوکت زنی در دوره های +network آشنا شده اید،اما اینجا نیز به اختصار توضیح میدهیم.دو روش اصلی برای سوکت زنی وجود دارد : ایجاد کابل Straight through (یا مستقیم که گاهی Straight thru هم نوشته میشود) و ایجاد کابل Crossover (یا کراس).کابل مستقیم برای اتصال کامپیوتر به انواع وسایل شبکه مانند سوییچ یا روتر استفاده میشود.کابل کراس برای اتصال دو کامپیوتر به هم استفاده میشود.دلیل این موضوع اینست که کارت شبکه هایی که روی کامپیوترهای شخصی استفاده میشود ارسال و دریافت را از پین های خاصی انجام میدهد،برای اینکه کامپیوتر مقابل بتواند دریافت را انجام دهد باید به پین ارسال کامپیوتر اول متصل شود.اما در دستگاه هایی مانند سوییچ یا روتر،این کار به صورت هوشمند و اتوماتیک انجام میشود.
اینجا تفاوت کابل مستقیم و کراس را مشاهده میکنید.

میتوانید به طور خلاصه این نکته را مد نظر داشته باشید : ۱ با ۳ و ۲ با ۵ جابجا میشوند.
لازم به ذکر است که دستگاه و کارت شبکه های امروزی به صورت خود کار کانال های send و receive را تشخصی داده و نیازی نیست که حتما کابل straight یا cross استفاده کنید ...


ادامه مطلب ...
برچسب‌ها: شبکه کردن, راه اندازی workgroup
+ نوشته شده در  ٢٤ دی ۱۳٩۱ساعت ۱٢:۳٤ ‎ب.ظ  توسط Milad  نظرات ()

میکروتیک یک شرکت در کشور LATVIA ( یک کشور نسبتا کوچک در اروپای شرقی ) است که در سال 1995 کار خود را با فروش روتر های وایرلس شروع و در پی توسعه کار خود سیستم عامل Mikrotik Router OS را ارائه کرد و در سال 2007 تعداد کارمندان خود را به 70 نفر افزایش داد.

Router OS :

یک سیستم عامل بر پایه لینوکس است که میتواند بر روی سیستم های معمولی نصب و به کارگیری شود و در آن قابلیتهای بسیار خوبی از جمله VPN ، یک فایروال قوی ، کنترل پهنای باند ، هات اسپات و قابلیت Wireless وجود دارد . برای استفاده از این نرم افزار باید لایسنس آن را خریداری نمایید که با توجه به امکانات آن رده بندی متفاوتی دارند .

نرم افزاری به نام Winbox برای آن طراحی گردیده است یک رابط کاربری گرافیکی (GUI) برای این سیستم عامل است و توسط آن انواع تنظیمات را میتوانید بر روی این سیستم عامل انجام دهید. راه های ارتباطی متفاوتی برای ارتباط با ای نرم افزار وجود دارد از جمله FTP , Telnet , SSH و همچنین شما میتوانید با رابط برنامه نویسی (َAPI) با این سیستم عامل در ارتباط باشید و کارهای متفاوتی را انجام دهید.

قابلیتها :

Router OS قابلیتهای زیادی دارد و میتوان در محیط های کوچک تا متوسط از آن استفاده نمود(در متن اصلی متوسط تا بزرگ اعلام شده بود که به شخصه این طور نمیدانم) به صورت مثال از پروتکل های مسیر یابی OSPF, BGP , VPLS/MPLS در یک سیستم میتوانید استفاده کنید و برای راهنمای استفاده از این سیستم عامل نیز میتوانید به سایت میکروتیک بخش جزوات آن ( Document ) و ویکی سایت مراجعه نمایید.

این سیستم محدودیتهایی در زمینه شناخت سخت افزار دارد مخصوصا در زمینه وایرلس که فقط سخت افزارهایی با چیپ Atheros و Prism را پشتیبانی میکند.

RouterBOARD :

این شرکت سخت افزارهایی را نیز در همین زمینه با همان سیستم عامل تولید میکند که به این نام معروف هستند .

منبع: forum.persiannetworks.com


برچسب‌ها: میکروتیک, router os, winbox
+ نوشته شده در  ٢٤ دی ۱۳٩۱ساعت ۱٢:٠٦ ‎ب.ظ  توسط Milad  نظرات ()

در این قسمت به معرفی و بررسی دستور NSlookup می پردازم. برای معرفی و بررسی عملکرد دستور NSLookup به عنوان یکی از دستورات کاربردی در شبکه ،لازم است با DNS و مفهوم آن به خوبی آشنا باشیم.از این رو در ابتدا به معرفی DNS یا Domain Name System می پردازم.

DNS یا Domain Name System

همانطور که می دانید کلیه آدرس ها در شبکه بر مبنای IP Address است یعنی برای وارد شدن به سایتی باید آدرس آن سایت یا به عبارتی IP مربوط به آن سایت را بدانیم ، اما آیا واقعا ما IP مربوط به همه ی سایت هایی را که مرتب به آنها مراجعه می کنیم را حفظ هستیم؟مثلا شما هر روز از سایت گوگل استفاده می کنید اما هر بار برای وارد شدن به گوگل به جای نوشتن google.com ، آدرس 173.194.32.33 که یکی از IP های گوگل است را در نوار آدرس می نویسید؟خوب در این صورت ما باید بی نهایت IP رو برای وارد شدن به سایت ها حفظ کنیم ! و استفاده از اینترنت تنها برای تعداد محدودی از افراد امکانپذیر می شد ! در اینجاست که اهمیت سرویس DNS مشخص می شود.در واقع DNS ، IP ها را به اسم سایت ها و بالعکس ، اسامی سایت ها را به IP های آنها تبدیل می کند.یعنی شما زمانی که در نوار آدرس مرورگر خود مثلا Itpro.ir را تایپ می کنید،DNS فورا IP مربوط به این سایت را پیدا می کند و از طریقIP آن ،وارد Itpro.ir می شود.

حال این DNS Server چیست و در کجا قرار دارد؟DSN Server نوع به خصوصی از کامپیوتر است که معمولا به صورت پیشفرض ،شرکت ارائه دهنده ی اینترنت یا همان ISP ،IP های DNS Server را در اختیار کاربران خود قرار می دهد و گاهی چون این سرویسی که در اختیار مشتریان خود قرار می دهد سرعت و کیفیت پایینی دارد سبب کند شدن سرعت در گرفتن اطلاعات می شود.از اینرو تغییر DNS پیش فرض ISP با یک DNS با کیفیت، راه حل مناسبی است.البته برای بهبود عملکرد DNS،هر کاربر پس از وارد شدن به سایتی برای اولین بار و تبدیل hostname آن سایت به IP اش ، آن IP در cache ی که مختص DNS است نگهداری می شود تا در صورتی که کاربر مجددا بخواهد از آن سایت استفاده کند،برای به دست آوردن IP ، به DNS Server مراجعه نشود و این سرعت را در شبکه بالا میبرد.

DNS Server ،اطلاعات مربوط به DNS را در تعدادی فایل که در هارددیسک سرور ذخیره می شوند،نگهداری می کند و این فایل ها مرتب به روزرسانی یا update می شوند که این باعث بهبود عملکرد و افزایش سرعت در به دست آوردن IP ها و اسامی سایت ها می شود.بدین صورت که زمانی که شما برای اولین بار نام سایتی را وارد می کنید و DNS ،IP آن را به دست می آورد ،این IP در حافظه ی سرور آن باقی می ماند تا دفعه ی بعدکه شما خواستید مجددا از آن سایت استفاده کنید ،با داشتن IP آن در Cache مربوط به DNS (یا حافظه ی سرور )،بالا آمدن سایت سریعتر انجام شود.به شکل زیر توجه کنید.

مثالی از عملکرد DNS


در این شکل کاربر قصد وارد شدن به سایت www.howstuffworks.com را دارد.پس از وارد کردن hostname در مرورگر خود،درخواستش به نزدیکترین DNS ارسال می شود.DNS Server در مرحله 2 می گوید که "من IP متناظر با این hostname را در cache خود ندارم پس اجازه بده از یک سرور دیگر برایت بگیرم ".سپس درخواست بهServer DNS در مرحله 3 ارسال می شود.IP مورد نظر ما آنجا وجود دارد.در رمحله ی بعد این IP ابتدا در cache مربوط به DNS مرحله ی 2 ذخیره می شود تا در دفعات بعدی اگر کاربر مجددا خواست از این سایت استفاده کند ، دسترسی به این IP با یک مرحله کمتر انجام شود و سپس IP برای کاربر ارسال و کاربر می تواند وارد سایت مورد نظر خود شود.

DNS از دو قسمت تشکیل شده است: Forward lookup zone و Reverse lookup zone که هر کدام وظیفه ی خاصی دارند.در Forward lookup zone ،IP ها به اسامی تبدیل می شوند و در Reverse lookup zone اسامی به IP ها.حال که به صورت مختصر با DNS و مفهوم آن آشنا شدید ، به معرفی NSLookup می پردازیم.

دستور NSLookup

NSLookup یک ابزار مفید برای خطایابی ، تست و رفع اشکال مشکلات مربوط به DNS است.زمانی که از این کامند استفاهده می کنیم ،نام host و IP آدرس DNS سیستم نشان داده می شود.درصورتی که DNS ،fail شود یا اطلاعات نادرست ارائه دهد،سرعت برقراری ارتباط در شبکه کاهش می یابد و client ها دچار مشکل می شوند چرا که همانطور که در مورد عملکرد DNS بیان کردیم،Client ها دیگر نمی توانند از طریف اسامی سایتها وارد آنها شوند .در شبکه های برمبنای ویندوز،اکتیودایرکتوری ها به DNS نیازمندند در واقع به عبارتی اگر DNS، fail شود اکتیودایرکتوری و domain نیز fail خواهند شد. NSLook up ،انواع رکوردها در DNS Server را بررسی می کند و برای خطایابی در عدم اتصال سیستم به سیستم های دیگر استفاده می شود.در صورتی که رکورد اشتباهی در DNS Server وجود داشته باشد یا اصلا رکوردی وجود نداشته باشد،برای بررسی مشکل می توان از این کامند استفاده کرد.در صورتی که با Ping،IPمربوط به سرور توانستید از آن Reply بگیرید اما از طریق Ping نام آن سرور نتوانستید،مطمئن باشید که مشکل از DNS شماست.


به طور کلی NSLookup دو حالت دارد : interactive & noninteractive

در حالت interactive ،شما خیلی ساده تنها دستور NSlookup رو در command prompt تایپ می کنید.این حالت زمانی استفاده می شود که شما در پایگاه داده DNS خود بیشتر از یک مورد را بررسی خواهید کرد.بهتر است بدین صورت بگویم:زمانی که دستور NSlookup را در command prompt تایپ می کنید،ابتدا نام و IPمربوط به DNS Server ی که سیستم شما استفاده می کند نشان داده می شود،سپس در سطر بعدی ، خط فاصله ی چشمک زن، منتظر وارد کردن دستور بعدی NSLookup می ماند و تا زمانی که کلید exit یا clt + c را نزنید این انتظار ادامه پیدا خواهد کرد.فرض کنید برای از انتظار در آوردن این خط فاصله ی چشمک زن ، yahoo.com را تایپ کنیم،دراین صورت کلیه ی IP های مربوط به این سایت،و همچنین مجددا IP مربوط به DNS Server ی که استفاده می کنید را مشاهده خواهید کرد.

در حالت noninteractive، تنها یک دستور NSLookup تایپ نمی شود.بلکه گزینه های دیگری نیز در ادامه ی آن تایپ می شود.مثلا اگر برای حل مشکل خود به دنبال یک IP بخصوص می باشید،می توانید پس از تایپ NSlookup ،نام سایتی که به دنبال IP آن هستید را تایپ کنید یا باالعکس یعنی اگر IP را دارید و به دنبال نام سایت هستید نیز می توانید از این حالت استفاده کنید.در جدول زیر،کامندهای دستور NSLookup را ارائه شده است.در پایان به صورت مختصر تعدادی از سوئیچ های این کامند را بررسی می کنم.

Ls :این سوئیچ اطلاعات را برای DNS domain به صورت لیست در می آورد.

Server : سرور DNS را تبدیل به سرور به خصوصی که کاربر می خواهد می کند.

[Ser po[rt : پورتی که توسط DNS استفاده می شود را تغییر می دهد.

[Set ret[ry :تعداد ورودی ها را مشخص می کند.

[Set ty[pe : نوع اطلاعاتی که بررسی می شود را تغییر می دهد.

برای دیدن سوئیچ های این کامند به صورت کامل می توانید از سوئیچ help یا /? استفاده کنید.در اینجا یک مثال عملی از اجرای این دستور را در کامپیوتر خودم برای شما ارائه داده ام.

مثال عملی از اجرای nslookup  در حالت interactive


همانطور که در شکل مشاهده می کنید،دستور nslookup در command prompt اجرا می شود (برای وارد شدن به آن باید run را اجرا کنیم،برای این کار می توان دو کلید win+r را همزمان نگه داشت،در مرحله ی بعد هم میتوان به صورت مستقیم nslookup را نوشت و اجرا کرد و هم می توان cmd را اجرا کرد و سپس در پنجره ی بعدی nslookup را اجرا کرد،که من از روش دوم اینکار را انجام داده ام ) با اجرای دستور nslookup در حالت interactive DNS Server ی که از آن استفاده می کنم را ( که dns server ،گوگل است ) و نام hostname آن نشان داده شده است.underline چشمک زن منتظر وارد کردن درخواست بعدی می ماند،من yahoo.com را به عنوان درخواست بعدی وارد کردم و همانطور که مشاهده می کنید مجددا ابتدا IP و hostname مربوط به DNS Server ی که استفاده می کنم را نشان داده و سپس IP های مربوط به سایت yahoo نمایش داده شده است.در خواست بعدی Itpro.ir بوده است که خودتان نتیجه را مشاهده می کنید.همانطور که گفتم این underline چشمک زن تا زمانی که exit یا clt+c را نزده ایم ،منتظر درخواست می ماند.تمامی این توضیحات در حالت interactive بوده است.در حالت noninteractive بهمین صورت است با این تفاوت که در ادامه ی nslookup لازم است یک سوئیچ هم ذکر شود.

در آخر لازم به ذکر است که DIG دستوری است مشابه NSLookup ، با این تفاوت که این دستور در محیط لینوکس مورد استفاده قرار می گیرد.

منبع: itpro.ir


برچسب‌ها: دستور nslookup, ساختار dns
+ نوشته شده در  ٢٤ دی ۱۳٩۱ساعت ۱۱:٥۳ ‎ق.ظ  توسط Milad  نظرات ()

زمانی که شبکه را شروع می کنید متوجه می شوید اساتید شما تاکید زیادی روی یادگیری و به یادسپاری لایه های OSI یا مدل مرجع OSI دارند و از آن جالب تر زمانی می شود که برای مصاحبه کاری به جایی می روید و متوجه می شوید آنها هم از OSI از شما می پرسند و اگر بلد نباشید همانجا با شما خداحافظی می کنند .

اما آیا واقعا تا این حد مهمه ؟
بله : در حقیقت همانطور که وقتی می خواهید ببینید آیا کسی ریاضی بلد است یا خیر اول دو دو تا چهارتای معروف را ازش می پرسید در شبکه هم ابتدایی ترین چیزی که یک متخصص شبکه می آموزد مدل OSI است و انتظار می رود حداقل این مطلب اولیه را بدانید تا بقیه مطالب بعدی ( من خودم خیلی روی این مساله تاکید ندارم و افرادی هم که از آنها مصاحبه کردم درصورتی که اصول لازم را بلد بوده اند هیچ کاری با این مساله نداشتم اما بعدا به آنها آموزش لارم را می دهم زیرا بعنوان یک کارشناس شبکه متوجه می شوید برای رفع مشکلات شبکه حتما باید ببدانید ریشه هر مشکل چیست اگر نه هم وقت بسیاری از دست می دهید و هم در نهایت ممکن است پی به اصل مشکل نبرید مثل اینکه موتور ماشینتان خراب شود و شما به دنبال چرخ پنچر بگردید ! )
منظور از مدل هفت لایه ای یا مرجع OSI چیست ؟
همانطور که برای ساخت یک ساختمان شما نیاز به یک نقشه دارید تا بدانید جای هرچیز کجاست مثلا مسیر برق ساختمان از کجا می گذرد ، درها کجا هستند ، راه ورود و خروج کجاست و هر واحد در کدام طبقه ساختمان قرار دارد در شبکه نیز لازم است بدانید ارتباط شبکه شما چه مسیری را طی می کند و در هر مسیری چه اتفاقی برای داده های شما می افتد . این کار به دو صورت به شما کمک می کند :

  1. درک خوبی از شبکه و تبادلهای شبکه ای بدست می آورید .
  2. در صورت بروز مشکل میدانید باید در کجا دنبال مشکل بگردید .



مدل مرجع OSI مخفف واژه Open System Interconnection است و یک مدل فرضی برای درک مفاهیم شبکه است . این مدل به هیچ عنوان بصورت واقعی وجود نداشته و صرفا برای یادگیری و رفع اشکال و همچنین طراحی ساختارهای شبکه بکار می رود . در این مدل شبکه را به هفت لایه تقسیم بندی می کنیم که هر لایه به لایه پایین تر خود سرویسی را ارائه می دهد و این در حالی است که هر لایه وظیفه خاص خود را نیز بر عهده دارد . مدل مرجع دیگری نیز بنام TCP/IP وجود دارد که بصورت کاربردی بیشتر از OSI مورد استفاده قرار می گیرد اما بعنوان مدل درسی و مدل تئوری برای یادگیری مورد استفاده قرار نمی گیرد . حال به سراغ بررسی لایه های این مدل مرجع می رویم : لایه ها را از لایه شماره هفت به سمت پایین که لایه شماره یک است بر اساس روش انتقال اطلاعات از سیستم مبدا به سیستم مقصد بررسی می کنیم :

  • لایه هفتم : Application layer یا لایه کاربردی : این لایه رابط بین کاربر و سیستم عامل محسوب می شود و همانطور که از اسمش پیداست ، شما بوسیله این لایه با نرم افزارهای کاربردی ارتباط برقرار می کنید برای مثال شما وقتی از نرم افزار Internet Explorer یا IE برای ارسال درخواست باز کردن صفحه وبی مانند گوگل استفاده می کنید در حقیقت ار پروتکل HTTP برای ارسال درخواست خود توسط این نرم افزار اسفاده کرده اید که همه اینها در لایه هفتم از مدل OSI فعالیت می کنند . این لایه تنها لایه ای است که کاربر می تواند آن را بصورت ملموس حس کند و با آن ارتباط برقرار کند . از نمونه پروتکلهایی که در این لایه فعالیت می کنند می توان به HTTP ، FTP ، TELNET ، SNMP ، POP3 و مشابه آنها اشاره کرد .

 

  • لایه ششم : Presentation layer یا لایه نمایش : همانطور که از اسم این لایه پیداست نحوه نمایش اطلاعات را به ما نشان می دهد . بعنوان مثال در این لایه تعیین می شود که اطلاعات چگونه رمز نگاری شود یا چگونه فشرده سازی شود . در این لایه قالب بندی داده ها انجام می شود و همچنین کپسوله سازی اطلاعات جهت ارسال در شبکه و هماهنگی با سیستم عامل جهت شیوه یا نوع ارسال اطلاعات تعین می شود .

 

  • لایه پنجم : Session layer یا لایه نشست : در هنگام برقراری یک ارتباط بین دو کامپیوتر اصطلاحا یک جلسه یا نشست برقرار می شود .همانطور که در یک جلسه یک منشی جلسه وجود دارد که زمان شروع ، اطلاعاتی که در جلسه قرار است مطرح شود ، مدت زمان جلسه و زمان پایان آن را تعین می کند در کامپیوتر نیز این لایه وظیفه مدیریت این نشست بین کامپیوترها را بر عهده دارد . در حقیقت این لایه 3 وطیفه بر عهده دارد که به ترتیب :make یا ایجاد کردن جلسه ،maintain یا مدیریت جلسه ،terminate یا پایان دادن به جلسه را بر عهده دارد .

 

  • لایه چهارم : Transport layer یا لایه انتقال : این لایه یک اتصال منطقی ( و نه فیزیکی ) نقطه به نقطه بین دو پایانه ارتباط مثلا بین دو دستگاه کامپیوتر ایجاد می کند . در این لایه دو روش برای این کار وجود دارد :

 

  1. اتصال گرا ( connection-oriented ) : که مربوط به ارسال در پروتکل تی سی پی ( TCP ) است . در این پروتکل که اتصال گرا می‌باشد وظیفه کنترل جریان با قابلیت اعتماد بالا را دارد.
  2. غیر اتصال گرا ( connectionless ) : که مربوط به ارسال در پروتکل یو دی پی ( UDP ) است . ( این پروتکل غیر متصل می‌باشد و برخلاف TCP از سرعت بالا تری برخوردار است، اما قابلیت اعتماد آن کمتر است. بعدا مفصل به این 2 پروتکل می پردازیم . )

 

  • لایه سوم : Network layer یا لایه شبکه یا Router layer یا IP address layer : پروتکل معروف IP در این لایه کار می کند . روتینگ هم در این لایه انجام می شود . روتینگ را می توان با یک عملیات 2 سوالی تصور نمود :

 

  1. برای مقصد داده شده از روتر محلی چند مسیر معتبر وجود دارد ؟
  2. "بهترین" مسیر برای رسیدن به آن مقصد کدامیک است ؟

 

  • لایه دوم : Data link layer یا لایه ارتباط داده یا MAC address layer یا Hardware address layer یا Physical layer ( من بهتون قول میدم که این اسامی رو من ایجاد نکردم پس به من غر نزنین که چرا اینا اینهمه اسم دارن !! درضمن شبکه همینه ... به دنیای شبکه خوش آمدید : جایی که هزاران اسم اصلی و فرعی و مخفف دارین و گاهی با یک نفر یک ساعت بحث می کنید و در نهایت متوجه می شوید هردوتای شما داشتید یک حرف واحد می زدید فقط زبانتان با هم فرق داشته مثل 2 نفر با 2 لهجه مختلف . ) سوئیچها و پلها ( bridges ) و ایستگاههای اتصال بی سیم ( Wireless Access Points یا WAPs ) نیز در این لایه فعالین می کنند و همچنین داشت یادم می رفت ؛ مودم محبوب ای دی اس ال شما و مودم عادی هم در این لایه جا می گیرند .چهار اصطلاح مهمی که در این لایه هست می گیرند و بعدا بیشتر راجع به انها خواهیم اموخت عبارت اند از :

 

  • Ethernet یا ایترنت
  • کنترل ارتباط داده های سطح بالا یا High Data Link Control یا HDLC
  • پروتکل نقطه به نقطه یا Point-to-point protocol یا PPP
  • یازپخش ساختار یا Frame relay


* در نظر داشته باشید اصطلاح خطایابی یا error detection در این لایه صورت می پذیرد و از طریق فرایندی بنام Frame check sequence .اگر سوئیچ یا پلی در این لایه کار کنند دیگر "سوئیچ کردن" یا "پل زدن" انجام نمیدهند بلکه "مسیر یابی یا routing" می کنند .

  • لایه اول : Physical layer یا لایه فیزیکی : جایی که اطلاعات بازجویند اصل خویش ! جایی که اطلاعات به 0 و 1 تبدیل می شوند و رهسپار کابل میشوند ... میدونید من هروقت در شبکه به مشکلی برمی خورم به خودم میگم " ای بابا ! چیزی نیست که !! یه مشت صفر و یکه دیگه !!! "

منبع: itpro.ir


برچسب‌ها: لایه های شبکه, لایه های osi, 7 لایه شبکه, 7 لایه osi
+ نوشته شده در  ٢٤ دی ۱۳٩۱ساعت ۱۱:٤٩ ‎ق.ظ  توسط Milad  نظرات ()

دستور Ping

دستور Ping یا Packet Internet Group از ساده ترین و کاربردی ترین ابزارهای خطایابی قابل دسترس TCP/IP است.این کامند برای تست اتصال یک دستگاه یا سیستم به سیستم های دیگر و تایید فعال بودن سیستم مقصد استفاده می شود.همچنین برای بررسی برقراری ارتباط با یک host در شبکه نیز از این کامند (دستور) استفاده می شود. زمانی که بین دو کامپیوتر مشکل برقراری اتصال وجود داشته باشد، استفاده از این کامند اولین قدم در پیدا کردن هرگونه خطا در این زمینه است.در واقع ping ساده ترین کامندی است که اگر (خدای نکرده ) یک کارشناس IT با آن آشنایی نداشته باشد،مدرکش زیر سوال میرود!

حال اینکه ping به چه صورت کار می کند:ping از پروتکل ICMP یا Internet Control Message Protocol برای بررسی برقراری اتصال با یک host یا remote host استفاده می کند.درواقع این کامند با ارسال درخواست (request ) به مقصد،منتظر پاسخ (reply) می ماند و دریافت پاسخ از مقصد به معنی وجود ارتباط می باشد. د رمواردی که در برقراری اتصال به اینترنت دچار مشکل هستیم باید مراحل زیر را با استفاده از دستور ping طی کنیم .طی کردن این موارد باعث می شود متوجه شویم گره کار در کدام قسمت است.

    • ابتدا برقراری اتصال سیستم خود را با شبکه از طریق ping 127.0.0.1 چک می کنیم.در صورتی که به درخواست ما (request ) پاسخ داده شود (reply ) پس مشکل از سیستم ما نمی باشد.
1
Ping  IP Address  of local  host

 

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
Pinging 127.0.0.1 with 32 bytes of data:
Reply from 127.0.0.1: bytes=32 time<1ms TTL=64
Reply from 127.0.0.1: bytes=32 time<1ms TTL=64
Reply from 127.0.0.1: bytes=32 time<1ms TTL=64
Reply from 127.0.0.1: bytes=32 time<1ms TTL=64
  
Ping statistics for 127.0.0.1:
    Packets: Sent = 4, Received = 4, Lost = 0 (0% loss),
Approximate round trip times in milli-seconds:
    Minimum = 0ms, Maximum = 0ms, Average = 0ms

 

  • سپس شبکه داخلی را تست می کنیم.برای این منظور یکی از کامپیوترهای دیگری که در شبکه محلی ما (local network) قرار دارد را ping می کنیم.

 

1
Ping  IP Address  of local  network
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
Pinging 192.168.0.2 with 32 bytes of data:
Reply from 192.168.0.2: bytes=32 time<4ms TTL=64
Reply from 192.168.0.2: bytes=32 time<4ms TTL=64
Reply from 192.168.0.2: bytes=32 time<4ms TTL=64
Reply from 192.168.0.2: bytes=32 time<4ms TTL=64
  
Ping statistics for 192.168.0.2:
    Packets: Sent = 4, Received = 4, Lost = 0 (0% loss),
Approximate round trip times in milli-seconds:
    Minimum = 0ms, Maximum = 0ms, Average = 0ms

 

  • اگر در مرحله ی قبل نیز مشکلی نداشتیم default gateway را ping می کنیم .اینکار را با کامند زیر انجام می دهیم.با این کامند اتصال default gateway را با اینترنت بررسی می کنیم .در صورتی که از این کامند پاسخی (reply ) گرفتیم پس در برقراری اتصال default gateway با اینترنت مشکلی نداریم.

 

1
Ping IP Address of default  gateway
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
Pinging 192.168.0.1 with 32 bytes of data:
Reply from 192.168.0.1: bytes=32 time<4ms TTL=64
Reply from 192.168.0.1: bytes=32 time<4ms TTL=64
Reply from 192.168.0.1: bytes=32 time<4ms TTL=64
Reply from 192.168.0.1: bytes=32 time<4ms TTL=64
  
Ping statistics for 192.168.0.1:
    Packets: Sent = 4, Received = 4, Lost = 0 (0% loss),
Approximate round trip times in milli-seconds:
    Minimum = 0ms, Maximum = 0ms, Average = 0ms

 

    • در مرحله ی آخر برای بررسی برقراری ارتباط ، یک remote host (یا مثلا یک سایت مثل سایت yahoo.com ) را ping می کنیم تا برقراری ارتباط با روترهای در مسیر را چک کنیم.
1
Ping  IP Address of remote host
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
Pinging itpro.ir [62.193.15.162] with 32 bytes of data:
Reply from 62.193.15.162: bytes=32 time=150ms TTL=116
Reply from 62.193.15.162: bytes=32 time=153ms TTL=116
Reply from 62.193.15.162: bytes=32 time=149ms TTL=116
Reply from 62.193.15.162: bytes=32 time=154ms TTL=116
  
Ping statistics for 62.193.15.162:
    Packets: Sent = 4, Received = 4, Lost = 0 (0% loss),
Approximate round trip times in milli-seconds:
    Minimum = 406ms, Maximum = 457ms, Average = 423ms


در طی این چهار مرحله می توان قدم به قدم صحت برقراری ارتباط را در هر سطح چک کرد و بدین صورت مشکل شبکه را خطایابی کرد.دستور ping ،زیرمجموعه های ( switch ) زیادی دارد .با وارد کردن عبارت ping/? در command prompt ،کلیه ی زیرمجموعه ی این کامند را می توان مشاهده کرد. که در اینجا به چندتای آنها به طور مختصر اشاره می کنم:

  1. a- : تبدیل آدرس IP به نام آن
  2. f- : با نوشتن این عبارت ،از قطعه قطعه کردن بسته های ارسالی توسط روترها و getway ها ، جلوگیری می شود.
  3. i- : تعیین مقدار یا ظرفیت داده های ارسالی در یک packet ،این مقدار به صورت پیش فرض 32 بایت است و حداکثر تا 65500 بایت می تواند ظرفیت داشته باشد.
  4. n count - : تعیین تعداد درخواستهای ارسالی که به صورت پیش فرض 4 است.

 

دستور Hping2

دستور ping از پروتکل ICMP استفاده می کند،پس در مواردی که پورتهای این پروتکل در فایروال بسته باشد استفاده از این دستور امکانپذیر نمی باشد ! انواع دیگری از این دستور وجود دارد که قابلیت ها و انعطاف پذیری بیشتری در استفاده از این دستور را به ما می دهد مانند Hping و ورژن جدیدترش Hping2 . Hping2 بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد چرا که در این کامند به جای استفاده از پروتکل ICMP ،از پروتکل TCP استفاده می شود.پس دیگر نگرانی در استفاده از این کامند وجود نخواهد داشت چرا که هر زمان که خواستید می توانید از این کامند استفاده کنید.

دستور Tracert

Tracert کامندی است که تنها برای انجام یک وظیفه ی اساسی طراحی شده است و آن نیز تعیین مسیری است که بسته های داده برای رسیدن به مقصد طی می کنند.این دستور با دستور ping متفاوت است.درواقع ping به شما می گوید که آدرسی که آن را ping کرده اید فعال یا run است یا خیر و برقراری ارتباط را بررسی می کند اما tracert تک تک روترهایی را که بسته های داده در مسیر با آن برخورد خواهند داشت را برای کاربر نشان می دهد.در واقع زمانی که بسته های داده به مقصد نمی رسند و یا زمان پاسخ دستور ping زمانی نامعقول و طولانی باشد از این دستور استفاده می کنیم.لازم به ذکر است که این کامند هم همانطور که پیشتر ذکر کردم، همانند کامند ping از پروتکل ICMP استفاده می کند.

این کامند به شما کمک می کند تا تعداد شبکه ها یا هاب های بین شما و کامپیوتر مقصد را بدانید.برای درک بهتر کاربرد این دستور یک مثال میزنم: فرض کنید که data packet ها یا همان بسته های داده از دفتر نمایندگی شرکتی در آبادان تا دفتر نمایندگی آن شرکت در تهران به طور معمول 13 هاب را طی می کنند اما یک روز کاربران از سرعت پایین شبکه شاکی می شوند،زمانی که شما از این دستور استفاده می کنید متوجه می شوید که تعداد هاب ها به 20 عدد افزایش یافته است که این بدان معناست که بسته ها مسیر دیگری را برای رسیدن به مقصد طی می کنند و این ممکن است به این علت باشد که مسیری که بسته ها به صورت معمول طی می کرده اند down شده باشد و بسته های داده ی شما برای رسیدن به مقصد مجبورند مسیر دیگری را طی کنند.درواقع در یک شرکت اگرهم شما برای داشتن یک شبکه ی خوب ، از تجهیزات خوب نیز استفاده کنید،اما به محض اینکه داده های شما وارد دنیای وسیع اینترنت شدند کسی نمی تواند تصمیم بگیرد که داده ها چه مسیری را برای رسیدن به مقصد طی کنند.به عبارتی پروسه ی مسیریابی یک پروسه ی پویا است اما با استفاده از این کامند می توانید متوجه شوید که مشکل در شبکه شما از کجا یا کدام روتر است.

برای خطایابی مشکل به وجود آمده می توانید از این دستور بدین صورت استفاده کنید:

<Tracert <hostname

یا

<Tracert <ipaddress


همانطور که گفتم ، اگرچه این دستور نمی تواند علت رخ دادن مشکل را کشف کند اما میتواند نقطه ای را که مشکل در آنجا رخ داده است را پیدا کند،سپس دارندگان روترهای معیوب نسبت به برطرف کردن مشکل اقدام می کنند.

استفاده از tracert ممکن است در ابتدا کمی گیج کننده باشد.زمانی که یک hostname یا یک ipaddress را tracert می کنیم اطلاعات مربوط به هاب ها در 5 ستون نمایش داده می شود.در ستون اول ،تعداد هاب هایی که بسته ها رد می کنند را نشان می دهند.در 3 ستون بعدی ،مدت زمانی که رسیدن بسته ها به روتر ها را نشان می دهد و در ستون آخر لیست کامل domain name هر روتر نشان داده می شود.

سوئیچ های Tracert

-d : این سوئیچ مانع از تبدیل IP ها به hostname ها می شود.بدون استفاده از این سوئیچ برنامه همچنان کار می کند منتها با تبدیل IP مربوط به هر هاب به hostname آن که این عمل سرعت انجام پروسه را پایین می آورد.

-h : با استفاده از این سوئیچ می توان حداکثر تعداد هاب های یک روتر را تعیین کرد.به صورت پیش فرض تعداد هاب هایی که بسته ها برای رسیدن به remote host رد می کنند 30 عدد می باشد.اما در برخی موارد که لازم است این تعداد محدود شوند می توان از این سوئیچ استفاده کرد.

-w : مدت زمانی را (براساس میلی ثانیه ) که طول می کشد تا یک برنامه منتظر پاسخ بماند را تعیین می کند. در مواقعی که مشکل پهنای باند داریم ، کم یا زیاد کردن این مدت زمان می تواند به ما کمک کند.

-j :بدن استفاده از این سوئیچ،بسته ها از مسیری که به صورت پیش فرض برایشان در نظر گرفته شده عیور می کنند.زمانی که از این سوئیچ استفاده می کنید،tarcert همان مسیری را که برایش تعریف شده دنبال می کند و به کامپیوتر شما برمیگردد.به این option که Loose Source Rooting Option می گویند و کامند آن به صورت زیر اجرا می شود.

< Tracert –j <hop list

در آخرtarcert ابزار سودمندی است که علت در دسترس نبودن یک remote host را مشخص می کند.این کامند در ویندوز استفاده می شود.کامند معادل آن در لینوکس tracerout می باشد.جدول سوئیچ های tracert را در زیر می توانید مشاهده کنید.

جدول سوئیچ های Tracert

منبع: itpro.ir


برچسب‌ها: دستور trace, دستور تریس, دستور ping, دستور hping2
+ نوشته شده در  ٢٤ دی ۱۳٩۱ساعت ۱۱:٤۳ ‎ق.ظ  توسط Milad  نظرات ()

ساده ترین تعریفی که می توان برای واژه Subnetting در نظر گرفت این است :

دستکاری کردن یک محدوده آدرس IP به شکلی که بتوان با آن بیش از یک شبکه منطقی یا بهتر بگوییم شبکه LAN را ایجاد کرد . در این حالت شما با استفاده از دستکاری محدوده آدرس Subnet mask از درون یک محدوده IP چندین محدوده دیگر را جدا می کنید و در شبکه های مختلفی استفاده می کنید.

سابنتینگ چیست ؟ Subnetting

ادامه مطلب ...
برچسب‌ها: subnetting, ip, ساب نتینگ
+ نوشته شده در  ٢٤ دی ۱۳٩۱ساعت ۱۱:۳٥ ‎ق.ظ  توسط Milad  نظرات ()

اکسچنج سرور یا Exchange Server یکی از سری محصولات محبوب و معروف از سرورهای مایکروسافت هست که در شبکه های بزرگ استفاده میشه و همونجور که از اسمش پیداست قسمت سرور قضیه هست و طبیعتا برای اتصال و استفاده از اون باید از یک قسمت دیگه به عنوان کلاینت استفاده کرد . کاربرد اصلی این محصول در اصل استفاده به عنوان یک ایمیل سرور یا همون پست الکترونیک هست ، سرویس پست الکترونیک یا سرویس دهنده ایمیل در واقع یک نرم افزار کاربردی هست که ایمیل ها را از سرویس گیرنده های ایمیل ( Client) و یا سرورهای پست الکترونیک (Mail Server) دیگر دریافت کرده و بعد آنها را به دست گیرندگان می رسونه. این سرور پست الکترونیک معمولا شامل فضای ذخیره سازی پیام ها ، مجموعه ای از قوانین قابل تعریف ، لیستی از کاربران و مجموعه ای از ماژول های ارتباطی می باشد.
به عنوان مثال وقتی شما به وب سایت یاهو وارد میشید و ایمیل رو وارد می کنید در حقیقت به ایمیل سرور یاهو متصل شدید ، شما میتونید ایمیل ارسال و دریافت کنید و فایل آپلود کنید و یک فضای اختصاصی برای خودتون ایجاد کنید ، شما میتونید بگید از چه کسایی ایمیل بگیرم و یا نگیرم و این یک نوع از همین قوانینی هست که گفتم ، حالا تصور کنید که یک ایمیل سرور برای سازمان خودتون دارین که این سرور تمامی اینکارها رو انجام میده با این تفاوت که همش بصورت داخلی فقط برای سازمان شما انجام میشه و دیگه نیاز نیست ایمل های سازمانی یا شخصی شما توی سایت یاهو یا امثالهم باشه و طبیعتا محرمانگی براتون ایجاد میکنه . از قابلیت های معمولیش اگر بخایم بگیم میتونم به تاریخ و تقویم و زمانبندی کار ها اشاره کنم که هم توسط برنامه های کلاینت مثل Outlook قابل دسترسی هستن و هم از طریق وب . مایکروسافت در حال حاضر نسخه 2010 این محصول رو ارائه کرده ولی در حدود 15 سالی میشه که در زمینه Mail Server فعالیت میکنه . قابلیت های زیادی داره که بصورت مختصر اینجا معرفی میکنم :

1. امنیت درمقابل هرزنامه ها و ویروس ها ( Viruses &amp; Spams) : در نسخه 2007 و بعد این برنامه امکانات درونی مقابله با هرزنامه ها یا اسپم ها و ابزار های ضد ویروس یا همون Anti-virus و همچنین ابزار قوی ف ی ل ت ر ی ن گ و بررسی همزمان چند دستگاه وجود ارائه شد .

2. محرمانگی تبادل نامه های الکترونیکی ( Privacy) : با استفاده از توابع قدرتمند رمز نگاری استفاده شده در تبادل نامه های الکترونیکی از جمله استفاده از ساختار PKI تبادل نامه های داخلی و نامه های الکترونیکی از طریق اینترنت، محرمانگی نامه های تبادل شده را حفظ می کنه .

3. سیستم واحد تبادل نامه ها ( Unified Messaging ) :سیستم واحد تبادل نامه ها، امکان دریافت انواع مختلف پیغام مانند فاکس، نامه های صوتی و همچنین امکانات جدیدی چون دریافت پیغام های صوتی بوسیله تلفن معمولی را می ده .

4. بازدهی کار گروهی و کارایی Performance &amp; Team Work) : امکانات توسعه یافته کار با تقویم ها، کار در خارج از شرکت، سفارش منابع و تنظیم فهرست قرارهای ملاقات، کار گروهی را آسان می کند و بازده کار گروه را بالا می بره.

5. تبادل نامه ها از طریق اینترنت : از هر کامپیوتری از هر جا می توان از طریق اینترنت بکمک رابط کاربری بسیار مجهز و مشابه آتلوک به صندوق پستی خود دسترسی داشته باشید. تمامی امکانات موجود در اتلوک از جمله، تقویم، یادداشت ها، تکالیف، قرار ملاقات ها، زمان بندی تکالیف، کارت های ویزیت و… در دسترس شما می باشند. این رابط کاربری تحت وب Outlook Web Access می باشد.

6. تبادل نامه ها از طریق موبایل: فناوری Exchange Active-sync کار با نامه ها و تقویم از طریق دستگاه های موبایل را آسان می سازد و همچنین امنیت تبادل اطلاعات و تراز دسترسی را کنترل می کند.

7. استفاده از Power-shell : با استفاده از این قابلیت شما میتوانید چندین عملیات را بصورت همزمان در قالب یک Script در آورده و همزمان اجرا کنید.

8. قابلیت دسترسی بالا یا High Availability: این امکان رو به شما میده که چندین سرور بصورت پشتیبان داشته باشید تا در صورت بروز مشکل برا هر کدوم سرور بعدی وارد کار بشه .

نکته : این نرم افزار تاریخ شمسی نداره ولی در محیط تحت وب قالب و راهنمای بسیار بسیار خوب فارسی شده توسط خود مایکروسافت داره ، چند تا از شرکت های ایرانی اومدن و زحمت کشیدن این محصول رو براش تاریخ شمسی تهیه کردن که من اسم شرکت ها رو نمی برم ولی به امکانات فارسیش اشاره می کنم :

    پشتیبانی از تاریخ و تقویم هجری شمسی در Access Outlook Web
    برنامه کلاینت تحت وب Microsoft Exchange)
    پشتیبانی از تاریخ و تقویم هجری شمسی و امکانات فارسی در Outlook 2003/2007 Microsoft
    غلط یاب املایی زبان فارسی
    مناسبات و ایام تعطیل ایران در محیط Outlook 2003/2007 Microsoft
    پشتیبانی از ویندوز سرور 2003 و 2008
    پشتیبانی از نسخه 64 بیتی و 32 بیتی
    سازگاری کامل با ویندوز ویستا و تمامی مرورگر ها

منبع: itpro.ir


برچسب‌ها: exchange server, اکسچنج سرور, ایمیل سرور
+ نوشته شده در  ٢٤ دی ۱۳٩۱ساعت ۱۱:۳٠ ‎ق.ظ  توسط Milad  نظرات ()